İsviçre..
meğer o dağlar, o yemyeşil doğa..
milka inekleri, boyunlarındaki-taaa uzaklardan duyulan-çanları..
güzelim ahşap dağ evleri.. koyunları.. ah bir de köpekleri..
ve daha nicesi.. gerçekmiş hepsi meğer.. music
inanamadım.. rüyadayım sandım.. çizgi filmde veya bi reklamda olduğumu düşündüm..
O toblerone çikolatasındaki gibi dağlar yoktur canım derdim.. varmış.. hepsi meğer İsviçre’nin en yaban yerlerindeymiş.. Şehirde tabi ki değilmiş.. Zürih de neymiş?
Bu blog’u yazmaya başlarken, aklımda birkaç da olsa gezdiğim yerleri yazmak vardı tabi ki.. ama sevgili blog’um gittikçe traveller hale gelmeye başladı.. hem bu duruma şaşırıyor hem de kendimi hiç aklımın ucundan geçmeyen yerlerde buluyorum.. ve şükrüm arttıkça artıyor.. işte sonra buralara taşıyor..
Zürich.. gidebilecek miyiz? ben de gelsem mi ki? ama Ramazan.. hemde uzak sanki.. derken.. kendimizi yollarda bulduk önceki cumartesi sabanı erkenden..
yine yollara düşme nedenimiz konferanstı! pazar akşamı ve onu takip eden 3 gün konferansın yapılacağı minik bir kasabada olacaktık.. cumartesi günü erken varabilirsek zürich’i gezme fırsatımız olabilirdi..
işte plansız planlar böyle başladı.. Okumaya devam et
Ben nerdeyim?
içim..
dolup dolup taşıyor..
almıyor minicik aklım Büyüklüğünü.. Kudretini..
Hollanda`nın düzlüğünden unutmuşum dağları.. dağlarla süslenen dünyayı..
-Hiç-olduğumu hissettiren büyüklüğü..
Ben? nerdeyim?
Minicik oldum.. ufaldım.. küçüldüm..
öyle bir yere geldim ki.. aklım.. havzalam almıyor..
kafamı her kaldırışımda -hiç-im..
ki sadece bu benim gördüğüm.. görebildiğim.. bana gösterilen..
şoklardayım.. gördüklerime, düşündüklerime kendim inanamaz oldum..
şifa mi bu? hediye mi? sarsılma mı?
Yoksa affedemediklerimi affedebilmeye giden bir yol mu?
Hah! Ne haddime.. Affetmek benim ne haddime..
Sorgulamalardan.. yorgunum.. düşünmekten..
bir de oksijenden..
karmakarışık duygularım.. ama musmutluyum..
cupofkahve.com 